Door D.DASTIC

Column Whistler

Whistler in AzieWhistler in Azië 

Dag: 2
Uitgaven: 2,000,000 VND

Een minivan brengt me van het Hanoi National Airport naar the Old Quarter, het toeristen en tevens historisch centrum van Hanoi, Vietnam.

Voor 4 weken ga ik door een van de meest dichtbevolkste landen ter wereld reizen. Van het Hanoi ga ik via Hoi An, Dalat en Mui Ne Beach naar Ho Chi Minh City, het voormalige Saigon. Daarna ga ik via de Mekong Delta route naar Cambodja en Thailand.

Vrouwen staan, met traditionele Vietnamese “non”, de hoeden gemaakt van bananenbladeren, tot hun enkels in de ondergelopen rijstvelden. Vanuit het vliegtuig lijkt dit landschap een aaneengeweven deken van tientallen kleuren groen. Als ik Hanoi binnen rijd moet ik denken aan Dali en Anton Pieck. Ik zie koepeltjes, torentjes, versierde balkons en huizen geverfd in de meest fantastische kleuren. De huizen lijken met een enorm mes afgesneden als plakken cake waardoor geen een huis gelijk lijkt. De straten zijn smal, vuil en de bomen groeien over de weg heen. Vietnamese mensen zitten op kleine blauwe en rode krukjes voor hun huis, te eten, werken en vooral om zich heen kijken. Voor misschien tien minuten heb ik gefascineerd staan kijken naar de enorme verkeerschaos. Honderden “moto’s”, fietsers, auto’s en soorten riskja’s willen zich allemaal door dezelfde nauwe straatjes persen. Hanoi lijkt een mierenhoop waarbij ik mijzelf door een zee van ingedeukt blik, ijzer en uitlaatgassen moet waden als ik oversteek. De hele dag klinkt geschreeuw, claxons en toeters van auto’s. Het oversteken is levensgevaarlijk want iedereen gebruikt de hele straat in beide richtingen wanneer nodig is. Maar de kunst is om dit langzaam te doen en geen onverwachte bewegingen te maken waarop de moto-drivers niet kunnen reageren. Na een aantal keer bijna aangereden te zijn krijg ik de smaak te pakken en steek ik alleen over. Nu zocht ik mensen die oversteken zodat ik naast diegene kan lopen om niet als eerste aangereden te worden als het fout gaat.

Wia0101

Hanoi voelt koud aan. Iedereen lijkt bezig en afstandelijk. Als ik me langs de zittende mensen, winkel stalletjes en moto’s manoeuvreer lijkt iedereen te kijken. Maar als ik naar de weg vraag, of tegen iemand praat lopen ze snel door en lijkt iedereen me te negeren. De mensen lijken helemaal verzonken in hun eigen wereld. Ik zie alleen de kinderen op straat lachen en spelen. Alles lijkt in Hanoi om de US Dollars te draaien. Al de food vendors, zogenaamde low prices van travel agencys en “moto-drivers”. In deze paar dagen dat ik hier ben heb ik al zoveel verhalen gehoord van oplichting, bedrog en “verkeerd” geïnterpreteerde afspraken door backpackers. Zelf moest ik uitchecken uit een hotel omdat ik weigerde aan een dure excursie deel te nemen. Van een Canadees koppel zijn hun tassen uit de trein gestolen. En de travel agency van een Australier die ik ontmoet heb, is anderhalf dag na het aanschaffen van een ticket opgeheven. My friend, only cheap for you!

De hele dag klinken een soort van schoolbellen door de smalle straten. Vrouwen met kleine vuilwagentjes scheppen het vuil uit de grote en lange goten langs de straat. Zij zijn bewapend met bezem, blik en het benodigde mondkapje. Overal zie ik deze in het groen geklede vrouwen. Een vrouw vertelde me dat ze communiceerde door korte en lange tikken op de bel te geven, zoals ons morse-systeem.

wia0102

Vietnam is een communistische staat, geïnspireerd op de geloofsovertuiging van Lenin en Mau Se Doc. Ik zie grote rode vlaggen wapperen met de sikkel en Vietnamese ster. “Ho Chi Mingh is de eerste president van Vietnam en leidde het land tijdens de revolutie van de bevrijding van de Franse koloniale overheersing. Hij is het model zoals elke Vietnamees hoort te zijn omdat hij sober leefde en geen vrouw en kinderen heeft. Alleen bij officiële gelegenheden hulde hij zich in de noodgedwongen weelde. Hij leidde het land tot aan zijn dood vanuit een huis op palen, naast het presidentieel paleis”. Ik citeer hier een moto-driver en een studente die vrijwilligers werk deed in de ‘Temple of Literature’ toen ik hen vroeg naar Ho Chi Mingh. Het laatste rustcomplex van Ho Chi Mingh is een enorme kolos van een mausoleum met daaromheen een gigantisch plein, tuin en museum. De mensen lijken zo overtuigt van deze levenswijze. Ze praten met een enorm geloof en liefde voor de president. Ik zou bijna zelf gaan geloven in deze indoctrinatie.

Ik zit op een trap van een hotel en op een klein blauw krukje drink ik Vietnamese mint thee. Dit smaakt ontzettend bitter zonder de benodigde scheppen suiker. Ik leer Vietnamese woordjes die ik met de uitspraak opschrijf in mijn schrift. Ik kan nu zeggen hoe heet jij, ik wil bier, ik houd van Nederland en bedankt (Camooon). De afgelopen nachten heb ik weinig geslapen, teveel om te missen. Ik zit vol energie en het laatste spelletje Vietnamees boter kaas en eieren win ik! Ik heb straks een afspraak met een Australiër en een meisje uit Londen. We gaan wat drinken en eten bij een food vendor. Morgen ga ik met een busreis naar Cat Ba voor een aantal dagen. Cat Ba is een kustplaats waar uit zee de rotsen uit het water steken. Ik zal met de bus en boot daarheen gaan waar ik een nacht blijf en dan terug ga naar Hanoi.

wia0103

Vietnam is erg duur vergeleken met omringende landen als Laos en Thailand. Ik hoorde dat Noord-Vietnam het moeilijkst bereisbaar is van al de Zuid Aziatische landen. Vooral de vele oplichtpraktijken ergeren me ontzettend. Soms maakt dat het reizen erg moeilijk want het kost me veel energie. En dat verdient Vietnam niet. Het land, de natuur en de vele mensen die ik off-road ontmoet heb zijn geweldig. Gister heb ik met een Engelse jongen een scooter gehuurd en zijn we een paar uur door de country side van Sapa gaan touren. Dat is een hele beleving omdat ik nog nooit met een automaat gereden heb en de wegen ontzettend slecht zijn. Maar het uitzicht is geweldig. Rijstvelden, bossen, laaghangende wolken en heuvels. We hebben thee gedronken bij een lokale verkoper. We werden meteen uitgenodigd in zijn huis en we hebben waterpijp gerookt. En tot nu toe valt de schade mee en koste me het alleen extra geld. Ik voel me bestolen. Dit kan gebeuren en is vervelend maar mijn foto’s zijn niet gestolen, ik heb mijn paspoort nog en voorlopig heb ik nog geld over.

Ik ga morgen naar Hoi An, het historisch centrum van Vietnam. Ik ga een maatpak laten maken en veel foto’s nemen. Naar het zuiden, Mekong, Cambodja en Thailand.

Thanks for reading this.

Thomas.

Terug

Control Panel
Inloggen
Nog geen lid? Meld je dan hier aan!
Laatste Reacties
Zoeken
Zoeken
Geavanceerd zoeken.