Door Dee-Tale

Paranoia

“Me thuis vervelen is ook geen interessante bezigheid”, zeg ik tegen mezelf, ik haal mijn jas van de kapstok en besluit om me voor de eerste keer in een aantal weken buiten te begeven, ik wandelde al fluitend over straat en begon me af te vragen wat men bestemming zou zijn, ik ben zo iemand die nooit plannen maakt als ik weg ga, want uiteindelijk doe je veel te veel moeite voor iets dat toch anders uitdraait, de straat was in ieder geval nog altijd zoals hij gisteren was, die platgereden egel leek er niet platter op te worden en voor de superette lagen er nog altijd 3 stoeptegels los. Ik knikte naar de kruidenier die trots met de handen op de rug voor z’n winkeltje stond te ijsberen, hij deed hetzelfde naar mij, een racistische eikel is het, èèn van die gastjes die direct ophouden met hun "immigranten helpen België naar de kloten"- discussie als er een Marokkaan de winkel komt binnengewandeld, schijnheiligheid is een bitch. Ik steek een sigaretje op, wat wel opvalt is wanneer je die stap onderneemt je altijd voelt dat er mensen zijn die doen alsof je op de grond gaat zitten en een halve spuit heroïne door je aders jaagt. Eén ding weet ik zeker, antirokers moeten vet hun bek houden, als er iemand van een gebouw springt hebben ze medelijden, maar als er iemand aan longkanker, ter gevolgen van roken, sterf is het plots zijn eigen fout, alsof die gozer niet zelf van dat gebouw is gesprongen!Na dit te realiseren en kwaad te kijken naar die ‘Greenpeace-gebruik-geen-spuitbussen-want-het-kan-inderdaad-wel-erger-betogers’, is mijn peuk al half opgebrand, verspilling, terwijl er kinderen in Afrika sterven.
Ik wandel langs de kerk en merk op dat er alleen 60 plussers de uitgang kiezen, leuk om te weten dat er over pakweg 20 jaar geen kerken meer nodig zouden zijn, religie is en zal voor mij altijd valse hoop blijven en als je zoiets gaat creëren ben je gewoon slecht bezig.
Ondertussen is mijn humeur in dalende lijn zijn weg aan het banen door het zonlicht, het fluiten verdwijnt, het wandelen veranderd al snel in een kleine looppas en die bestemming waar ik naar zocht is geëvolueerd naar het zo snel mogelijk trachten een uitweg te zoeken, liefst sneller dan zo snel mogelijk om eerlijk met je te zijn. De mooi op een rij geplante berkenbomen veranderen in tralies en die shagrokende gemeentewerkers in cipiers, niet die vriendelijke met een bos sleutels en een serieus gewichtsprobleem uit de cartoons, maar die waar hun matrak zich zelden in het holster bevind cipiers uit Sleepers. Ik keer me instinctief om, de kleine looppas gaat over in spurt, “ren voor je leven”, roept de wind die naast mijn oren raast. In de vlucht duw ik snel zo’n oud mannetje de grond op, beroof hem van zijn wandelstok en zet mijn vlucht verder. “Iedereen is een vijand!”, schreeuw ik luidkeels en lachend als een wildeman over de kasseienbaan. Die kruidenier knikt wederom met een glimlach op zijn gezicht naar mijn richting, zo hard als ik kan sla ik die wandelstok op zijn slechte knie waar hij al 7 jaar poedertjes voor slikt. Met koeienogen en een open mond valt hij achterwaarts door de drankautomaat. Ik drijf de vaart op en haal alles uit mijn benen, struikel over die stoeptegels en val net niet, buiten die egel gerekend dan, ik zet mijn schoen namelijk recht op z’n midden en glijd harder uit als ooit tevoren, ik veeg het vuil uit mijn geschaafde knieën en hinkend ren ik door. Vlucht mijn woning in, zet me neer op een stoel met mijn hand nadenkend gewijs op mijn voorhoofd en zucht…….. Sta opnieuw recht, open de eerste lade die ik in zicht krijg en grabbel tussen het bestek. Ik grijp het aardappelmes, breng het naar mijn pols en vind uiteindelijk een uitweg………………
Nooit meer zal ik naar buiten gaan.

Terug

Control Panel
Inloggen
Nog geen lid? Meld je dan hier aan!
Laatste Reacties
Zoeken
Zoeken
Geavanceerd zoeken.