Door Apendix

Aesop Rock - Labor Days

Geschreven door Apendix - 15-12-2001

Een rustig dagje in de stad (Haarlem). Ik loop weer eens de Plaatboef binnen om te checken of ze nieuwe platen hebben liggen, valt mijn oog op een mooi vormgegeven hoes met daarop een vreemde naam: Aesop Rock. What the fuck dacht ik, als de plaat net zo dope is als de hoes er uit ziet moet ik toch effe checken. Dus ik doe met mijn onwetende hoofd de plaat op de speler en DAMN!!! Wat een cd (het is een cd review, dus ik ga nu ipv plaat overstappen op cd)!! Aesop Rock is een van die underground artiesten in Amerika die mad veel talent hebben alleen door platenmaatschappijen problemen hebben wat bekendheid buiten de US te krijgen. Het is hem dus met deze cd blijkbaar eindelijk gelukt zijn materiaal in ook de grotere en commercielere winkels te krijgen. Positief ding, aangezien ik hem hiervoor nog niet eens kende (shame on me…). Inmiddels heb ik meer shit van hem gecheckt en hij is echt heel ernstig, maar ik loop weer vooruit op de feiten. Laten we ons eens met Labor Days gaan bezighouden.
Het begint meteen met het openingsnummer “Labor”, geen intro dus (er zitten verder ook geen skits op de cd). Een electrische gitaar flowt over de relaxte beat heen, maar wat mij het meeste opviel waren de skills van Aesop. Hij heeft heel veel te vertellen en zijn flow is echt masterlijk. De stem deed me heel erg denken aan Big Boi van Outkast, alleen zijn flow loopt gewoon veel beter. Labor is in ieder geval een hele dope opener voor het album. Gaat het door met “Daylight”. Aiaiai, die beat! Een hoog fluitgeluidje en een lage gitaarbass maken dit een hele emotionele track. En de lyrics van Aesop….tsja, wat moet je nog zeggen, de man is geniaal! Het is niet allemaal even makkelijk te volgen (hij flowt echt maaaad snel!), maar zijn teksten zijn de moeite om gehoord te worden.
“Save Yourself” is dan nummer 3, hele wazige beat. Erg diepe bass met een laid back flow van Aesop er overheen. Beetje duistere track, maar wel weer heel dope. Leuk is dat je KRS-1 er de hele tijd doorheen hoort, het zinnetje ‘Ill Behaviour’ van hem wordt in het refreintje steeds over de beat heen gescratcht, voegt wel iets toe aan de track. “Flashflood” blijft een beetje dezelfde stijl vasthouden, heel duister met een diepe bass en weer een fluitje die de beat nog een wat enger gevoel geeft. Ook de lyrics en flow van Aesop zijn niet echt vrolijk op deze track, maar zeker van heel hoge kwaliteit.
Dan opeens met “No Regrets” weer een totale verandering van stijl, een echt opzwepende beat, ik betrapte mezelf er zelfs op dat ik op een gegeven moment voorzichtige dansjes op mijn bureaustoel aan het proberen was. Maar ook de kwaliteit van de lyrics vind ik hier boven wat ik tot nu toe nog gehoord heb, hij heeft een verhaal over het leven van ene Lucy, en hoe ze de hele dag bezig was met tekenen en daarom nooit tijd had voor andere dingen. Nouja, ik heb geen zin om het hele verhaal uit te leggen maar het is echt heel cooltjes, zulke originele verhalen hoor je niet vaak, check het zelf! Tot nu toe was dit voor mij het hoogtepunt van de cd, hoewel het niveau van de andere nummers ook al ver boven gemiddeld lag.
Gaan we verder met nummer 6, “One Brick” samen met Illogic, als je deze man kent weet je eigenlijk al dat dit wel een dope track moet zijn. Originele beat, die eigenlijk alleen dopeheid heeft door klappende handjes die de beat heel grappig begeleiden (of eigenlijk kan je beter andersom zeggen). Ook het bekende fluitsampletje is in deze track weer aanwezig. Een iets mindere spit van Aesop deze keer vergeleken met zijn andere, maar Illogic maakt dat 100% goed, hele dope spit van hem! “The Tugboat Complex pt 3” (jaja) vond ik een iets mindere track. Een beetje te slome beat voor de flow van Aesop, en deze wordt dan ook op een gegeven moment een beetje vervelend om naar te luisteren, hoewel de lyric van Aesop wel gewoon op zijn hoge niveau zit.
“Coma” is weer een wat vlotter nummer, waar de flow van Aesop ook veel beter tot zijn recht komt. Je merkt hier wel duidelijk een andere stijl van de beat, dit komt ook omdat deze geproduced is door Omega One, de rest van de beats komen van Aesop Rock himself en Blockhead. Toch twee wat mindere nummers hier achter elkaar, vooral door de beats die gewoon niet echt uit mijn speakers willen bangen. He, gelukkig kom ik met “Battery” weer een toptrack tegen. Weer zo’n hele wazige beat met veel geluidjes er doorheen, maar Aesop flowt als een gek op deze track. Dope!
Nummer 10, “Boombox”, opent met de line: ‘Raw Ima give it to ya, with no trivia, roll like that Aesop Rock I infested list melicia’. Herken je vast wel, U-God op ‘Da Mystery of Chessboxin’. Nou en rauw geeft Aesop het je ook, superduistere beat met een rauwe flow van Aesop en weer een hele sterke lyric, maar dat lijkt me al bijna overbodig om op te merken. In de volgende track “Bent Life” (samen met C-Rayz-Walz, nooit van gehoord) is de fluitsample weer terug, die bepaalt inmiddels al voor een groot gedeelte de sfeer van het album. Het geeft weer een heel emotioneel tintje aan de duistere beat. Aesop Rock overschaduwt de voor mij volledig onbekende C-Rayz-Walz, die er alsnog heel aardig van af komt. De guest dropt ook maar een hele kleine verse, en had er misschien beter maar uit moeten blijven.
“The Yes And The Y’all” begint met een droge rap van Aesop Rock, waar de beat zich langzaam bij opbouwt, echt mad geniaal gedaan! Ook een hele dope beat, die begeleidt wordt door een bassgitaar, dopedopedope! Aesop flowt ook geniaal, sterke lyrics, zeker een kandidaat voor de beste track op het album. “9-5ers Anthem” dan, eindelijk weer een gewoon lekkere beat die je hoofd automatisch op en neer laat boppen. Aesop rapt over de Amerikaanse bevolking en de dagelijkse sleur. Wederom dope spit! En dan komen we alweer bij het laatste nummer, “Shovel”. Weer een wat duistere beat met diepe strings erin. Een track die ik niet echt kon voelen, ondanks de lyric van Aesop. De beat is voor mijn gevoel gewoon te sloom voor Aesop zijn flow en gaat dan snel vervelen.
He fuck, de cd is alweer afgelopen! Na het horen van zoveel kwaliteit achter elkaar moet ik toch wel effe bijkomen, wat een openbaring deze gast! Hij zit op hetzelfde niveau als peeps als Common, Eyedea, Slug, Illogic, Mos Def, Talib Kweli, noem ze maar op. Wat me wel opviel is dat ik eigenlijk geen echte battleskills van hem heb gezien, hij is gewoon een echte themarapper, en dat doet ie ook goed! Ook de beats van dit album vallen erg op, veel zijn er heel duister en vooral WAZIG! Ik digte het echt heel erg, maar het klinkt gewoon heel vreemd allemaal, beetje buitenaards ofzo. Maar niets dan luv voor deze cd, naar mijn mening de beste release van 2001 op de voet gevolgd door Cannibal Ox.

Aantal nummers: 14
Speelduur: 61 minuten
Beste track: Fooook, dit is een moeilijke….dan ga ik toch voor “No Regrets” door de originele lyrics en funky beat
RATING: 9.5

Terug

Control Panel
Inloggen
Nog geen lid? Meld je dan hier aan!
Laatste Reacties
Zoeken
Zoeken
Geavanceerd zoeken.