Door Apendix

Afu Ra - Body Of The Life Force

Geschreven door Apendix - 30-01-2002

Afu-Ra, een naam die twee jaar geleden nog maar weinigen iets zou zeggen maar door het album wat ik op het punt sta te reviewen in een keer wereldfaam heeft gekregen (en verdiend). Het begon allemaal toen een vriend van hem, Jeru the Damaja, tegen hem zei dat hij eens zijn eigen lyrics moest gaan schrijven, omdat hij altijd de teksten van anderen aan het spitten was. Dit heeft meteen geleid tot ‘Mental Stamina’, een duet met Jeru. Via hem kwam hij in contact met grote jongens als DJ Premier en anderen. Waar hij natuurlijk om bekend staat is zijn liefde voor de Oosterse cultuur, in clips is die sfeer ook duidelijk aanwezig. Met medewerking van bijvoorbeeld Premo, GZA, MOP, Masta Killa, True Master, en dat dan in combinatie met zijn skills, dan zou je toch zeggen dat dit wel een strait classic moet worden. Let’s check it out….
Het album begint meteen met een duistere intro die de sfeer van de CD al meteen bepaalt. Ene Asun the Black Sun heeft een wazig verhaaltje waar ik niet echt zin in had om te volgen over een duister geluid heen, het brengt je in ieder geval meteen in die stemming die de hele CD uitademt. Dan plots komt de beat van DJ Muggs (vooral bekend van de Soul Assassins CD’s) erin zetten voor het nummer “Soul Assassination”. Een lekkere up-tempo beat wordt geleid door een trompetsample en op de achtergrond zijn veel mysterieuze geluidjes die het echt een duister effect geven. Afu-Ra showt meteen zijn skills, hij heeft echt een heerlijke flow. Hij zegt in zijn interviews ook altijd dat hij veel aandacht besteed aan zijn teksten en dat hoor je ook. Hij gebruikt veel moeilijke woorden en doordachte wordplay om zijn rhymz kracht bij te zetten. Goede opener dus, maar nog lang niet het hoogtepunt. En dan “Defeat”. De eerste commerciele single die Afu-Ra uitgebracht heeft en een strait classic nummer. Een geweldige productie van DJ Premier, waar Afu als was het een luxe cruiseschip overheen flowde. Ik hoef er denk ik niet veel over te vertellen, want iedereen zal dit nummer wel van voor naar achter en weer terug kunnen meerappen. Hierna komt meteen de tweede commerciele single van het album, “Bigacts Littleacts”, met een beat van True Master en een rijm van GZA erin. En wat voor een rijm! Dayum: “You eggshell niggaz get cracked in half, my armed force throw a roadblock in your path”, en dan die uitspraak van GZA erbij, das gewoon master! Het is een vrij typische Wu-beat, duister en vooral de drums zijn natuurlijk heel herkenbaar. Afu-Ra zelf komt ook heel dope, dus nu al drie dope tracks op rij. “Quotations” is een kleine rijm van Afu zonder beat eronder, zeker goede lyric alleen het had toch beter geklonken met een dope beat eronder.
Met “D&D Soundclash” staat er zelfs een Beatminerz beat op het album. Hij is zeker wel dope, en heeft een beetje een Spaans tintje eraan door het gitaartje wat er de hele tijd doorheen pingelt. De Cocoa Brovas en Jahdan assisteren Afu met de spits, en doen dat zeker goed. Vooral de eerste spit op dit nummer is heel knap, veel multi’s, goede flow, dope! Afu’s tekst zat iets makkelijker in elkaar maar zijn flow is gewoon dik beter, dus hij schijnt alsnog iedereen eruit op deze track. Na Afu is er ook nog maar weinig speciaals te horen, de rest van de peeps komen allemaal een stuk minder. Dan weer een Premo productie, “Mic Stance”. Damn, wat zijn die up-tempo beats van hem toch altijd dope! Premo weet de beats precies op Afu’s stijl af te stemmen, en dit klinkt dan ook heel lekker. Het refreintje blijft ook jaren in je hoofd zitten, erg knap gedaan allemaal. Met “Caliente” heeft Afu een echt Spaans nummer op de CD gezet, geproduceerd door Joe Quinde compleet met het Spaanse gitaartje en zangeressen met een Spaans accent door de beat heen. Afu zijn eerste spit digte ik niet helemaal vanwege zijn mislukte Spaanse uitspraken maar de tweede spit van hem maakte dat weer goed, daar kwam ie zoals ie moet. De beat van het volgende nummer, “All That”, vind ik ietsjes minder dan wat ik hiervoor gehoord heb, maar is nog steeds zeker dope. Duistere strings en achtergrondgeluidjes geven deze beat weer een heel duister gevoel. Afu ript de mic echt compleet aan stukken, gevolgd door Krumbsnatcha, die een stuk minder komt, en Hannibal Stax, die niet veel slechter spit dan Afu. Dan komt er een kleine onboeiende skit gevolgd door een echt HEERLIJKE beat van DJ Roach. Echt prachtige strings begeleiden de laid back beat waar Afu met een wat rustigere stem overheen spit, en dit maakt het echt tot een perfect kloppend geheel. Supernummer dit, hij duurt alleen maar 2:16, klein minpunt. Dan weer een nutteloze skit, een irritante beat die een halve minuut achter elkaar wordt gespeeld, nee snel doorskippen. “Mortal Kombat” heeft een guest appearance van Masta Killa, en gezien de titel is het logischerwijs een brute battletrack. DJ Roach levert weer een productioneel hoogstandje met een beetje Wu-Tang achtige beat, vooral die pianosample erdoorheen maakt de sfeer in deze beat. Afu en Masta Killa komen allebei dope. Van de laaste wordt je gewoon bijna bang als je zijn spit hoort, zo duistere shit!
BLAM!! WAT EEN BEAT!! Toen ik “Warfare” voor het eerst hoorde flipte ik echt heel zwaar, en zelfs nu nog, na dit nummer zeker 500 keer gehoord te hebben, blijf ik nog dat heerlijke gevoel hebben als die beat dropt in het begin. Deze beat is geniaal! Meer dan dat! Zodra deze track uit je speakers knalt kan de volumeknop gewoon niet ver genoeg doordraaien, het gitaartje begeleidt de beat echt perfect en vloeit perfect over in de drums en bass. Afu heeft een klassieke verse en zelfs MOP, waarvan ik de stijl normaalgesproken niet echt dig, komen er heel goed van af. Deze producer (Mike Rone) wil ik zeker nog veel meer van horen! Effe tussendoor, had ik laatst ontdekt, voor degenen die Tekken 3 hebben. Wat je in het begin van dit nummer hoort, die machinegeweren enzo, is van het eindfilmpje van Brian. Dan denk je natuurlijk: ‘Effe uitblazen na zo’n track’, maar daar is geen tijd voor. Na Warfare komt er al meteen weer een klassieke Premo beat uit je speakers zetten, die Afu gewoon weer helemaal kapotript. Ky-Mani verzorgt de Jamaican Style Singing en zeker op deze beat klinkt dat heel vetjes. De beat bestaat uit een fantastische pianosample die aan elkaar gehouden wordt door een gitaartje die voor elke eerste bass een pingeltje geeft. Ook voor het volgende nummer, “Monotony”, verzorgt Premo de beat. Afu laat zien dat hij meer kan dan alleen maar braggin en dropt zware wijsheid over deze relaxte productie. Dit nummer zit vol met gevoelige strings die bij elkaar gehouden worden door een treurig saxofoontje.
Met “Bring It Right” komt er weer een hele snelle beat van P.King, met een leuk gevonden synthesizersample er doorheen. Het doet bijna een beetje trance-achtig aan, maar klinkt zeker vetjes, net als Afu die weer ernstig de mic ript. Aan het einde komt er nog een shout aan Big L, RIP! En als afsluiter de single waarmee hij wereldwijd respect kreeg in de underground, “Whirlwind Through Cities”. Afu dropt weer wijsheid over een erg laid back beat van DJ Roach. Een superrelaxed pianosampletje laat de beat lekker vloeien, net als de spit van Afu.
Nou wat moet je dan nog zeggen na het horen van zoveel goeds, dit album had eigenlijk maar heel weinig zwakke plekken, als ik er eentje zou moeten opnoemen zijn dat de irritante skits maar die kan je ook gewoon doorskippen. Afu’s flow is echt uniek, met superdope multi’s en origineel gevonden rijmwoorden, terwijl het toch een samenhangende tekst blijft. Dik respect naar deze gast en ik hoop dat we in de toekomst nog veel van hem te horen gaan krijgen.

Aantal tracks: 18
Speelduur: 56 minuten
Beste track: Whirlwind Through Cities
Rating: 9,5

Terug

Control Panel
Inloggen
Nog geen lid? Meld je dan hier aan!
Laatste Reacties
Zoeken
Zoeken
Geavanceerd zoeken.