Door Apendix

RZA - Digital Bullet

Geschreven door Apendix - 05-12-2001

De afgelopen jaren heeft de Wu-Tang Clan door het uitbrengen van meer ‘radiovriendelijke’ cd’s een hoop van zijn respect verloren, en door de vele fans wordt dan ook smachtend uitgekeken naar de terugkeer van albums als Enter the Wu en Only Built 4 Cuban Linx. In de tussentijd blijven we gebombardeerd worden met soloprojecten en een minder geslaagd groepsalbum. Hoe houdt het nieuwe album van RZA in zijn gedaante als Bobby Digital zich?
Ik zal maar meteen zeggen: als je op zoek bent naar de oude Wu-sound zal je daar ook op dit album weinig van terugvinden. Maar dat is niet per definitie slecht natuurlijk. Laten we het album gewoon van begin tot eind doorlopen.
Het begint met het nummer “Show U Love”, en ik moet zeggen dat ik aangenaam was verrast. Een lekkere beat begeleidt RZA, die wat wijsheid spit, hele aardige opener voor deze cd. Dan komen we bij het nummer “Can’t Loose”. Dit is typisch een nummer wat je of maaad irritant vindt en meteen doorskipt, of je zet hem de hele dag op repeat. Ikzelf digte deze track heel erg, de beat is heel laid back, met de hele tijd een stemmetje er doorheen die alsmaar Can’t Loose blijft herhalen. Ik kan begrijpen dat sommigen dit heel irritant vinden, maar ik vond het in ieder geval een hele dope track. Wel leidt het stemmetje een beetje af van de spits van RZA en Beretta 9, die allebei heel aardig komen.
Komen we bij (voor mij dan) het hoogtepunt van de cd. Ik kreeg met het nummer “Glocko Pop” zowaar weer herinneringen aan tracks als Glaciers of Ice en Guillotine. RZA heeft niet zoveel interessants te melden op deze track (blijft een minuut lang “My glock go popopop” zeggen, met een kleine rijm ertussen). Maar Masta Killa, Method Man en Street Life (dacht ik) hebben heeele dope spits, en maken deze track dan ook tot een absolute klassieker.
“Must be Bobby” is een aardige track, harde beat erin met een hele dope spit van RZA. Het nummer “Brooklyn Babies” deed me wat minder, beetje een irritante beat die eerst sneller wordt en dan weer langzamer. RZA en Masta Killa vertellen allebei over hun (hele jonge) jeugd, wel aardige spits alleen moeilijk verstaanbaar door de een beetje te aanwezige beat. “Domestic Violence pt.2” is een dope track geproduceerd door dj Tony Touch, niks meer niks minder. RZA steekt ver boven de (nog?) onbekende Big Gipp uit die alsnog wel een aardige lyric heeft, maar zijn flow ging me heel snel vervelen. Hij flowt een beetje als een zombie en de beat is behoorlijk laid back, dus dat gaat niet echt met elkaar.
“Do U” is weer een hele dope track, met hetzelfde viooltje er in dat ook werd gebruikt voor Reunited. Hele, hele dope track met goeie spits van RZA, Prodical en GZA die daar ver boven uit steekt. “Fools” moet het vooral hebben van de originele beat, RZA en Killa Sin hebben al veel betere dingen gedaan dan wat ze op deze track laten horen. Niks speciaals dus deze track. “La Rhumba” is duidelijk gemaakt op genoeg airplay, de lyrics zeggen me echt helemaal niets en zijn ver beneden het normale niveau van de Wu. RZA, Killa Sin, Method Man en Beretta 9 vallen zwaar tegen op deze track, hoewel Beretta 9 nog wel een aardige spit heeft. De beat is trouwens wel heel dope, dit is typisch zo’n melodietje wat je de hele dag loopt te neuriën zonder dat je het zelf doorhebt, en die maakt dan ook veel goed. Die is niet van RZA, True Master heeft deze geproduceerd.
Dan weer de gebruikelijke ODB track, “Black Widow pt.2”. Veel humor, leuke beat die net als Can’t Loose de hele tijd een stemmetje op de achtergrond heeft wat zich blijft herhalen. Gewoon dope track, zonder RZA erop deze keer. “Shady” vind ik weer een van de betere tracks op het album, vooral leuk refreintje wat lang in je hoofd blijft zitten. RZA heeft weer een van zijn sex-addicted spits, niet echt boeiend maar hij flowt wel nice. Intrigue volgt RZA’s onderwerp maar heeft ook weinig te melden verder, de flows, het refreintje en de beat doen het hem bij deze, lyrics stellen weinig voor.
Komen we bij “Break Bread” met Jamie Sommers, de enige vrouwelijke rapster op de cd. Ik was niet echt onder de indruk van haar, in tegenstelling tot RZA die weer een dope spit heeft. En ook de productie van deze track is dik in orde, vooral die trompet er doorheen klinkt heel goed. “Bong Bong” dan, echt totale schaamte. Dit nummer heeft echt niets op deze cd te zoeken. RZA, Beretta 9 en Mad Cez komen heel slap op een van de wackste beats die ik de afgelopen tijd heb gehoord. Snel door naar “Throw Your Flag Up”, vooral lyrisch na Bong Bong weer een verademing. De Black Knights samen met RZA leveren dope rhymz, goeie productie ook.
“Be A Man” is dan het volgende nummer, RZA spit weer wat wijsheid op een goeie beat. Niets hoogstaands maar een aardig nummer. Dit nummer is ook een van de weinige zonder refrein, RZA spit ruim drie minuten achter elkaar in zijn eentje, veel respect daarvoor. Dan een vreemde eend in de bijt, “Righteous Way” met Junior Reid die we op The W al mochten bewonderen. Heel emotionele track, beetje zoals I Can’t Go To Sleep, niet echt mijn stijl maar ik digte het wel. Leuk trompetje die het nummer begeleidt, met veel viool-en grot achtige achtergrondgeluiden. En natuurlijk weer RZA die weer wat wijsheid dropt. Ik zelf vind deze beter als het nummer op The W, vooral ook omdat Ghostface hier niet op spit. Wat die gast deed op de beat van I Can’t Go To Sleep probeer ik nog steeds uit te vinden….
Dan nog een heel emotionele track met de voor Wu-fans welbekende Tekitha, “Build Strong”. Ik heb met haar eigenlijk nog nooit een slecht nummer gehoord en ook dit nummer is daar geen uitzondering op. Met heel veel gevoel gespit door RZA, hele goede productie met een mooi pianomelodietje, ik digte deze heel zwaar. Lyrisch met afstand de sterkste van de cd, diep respect naar RZA die mij heel diep geraakt heeft op deze track. En dan zijn we alweer bij het laatste nummer aangekomen, “Sickness”. Weinig bijzonders over te melden, hele dope productie met een geniaal gitaarmelodietje die het hele nummer begeleidt en RZA weer op zijn hoge niveau als lyricist.
En dan de conclusie, ik moet zeggen dat ik vantevoren weinig van deze cd had verwacht. Er gingen veel negatieve geruchten de rondte, maar vanaf het eerste moment dat ik dit schijfje in mijn speler had greep deze cd me vast om me tot het einde, met maar één skipnummer, niet meer los te laten. De productie is weliswaar sterk veranderd tov de oude Wu-cd’s, maar is wel van heel hoog niveau. RZA heeft ook weer eens bewezen dat zijn rapskills zwaar onderschat worden, dus ondanks alle negatieve berichten vind ik dit een hele geslaagde cd en hopelijk een opstapje naar het begin van een nieuw Wu-Tang tijdperk.

Terug

Control Panel
Inloggen
Nog geen lid? Meld je dan hier aan!
Laatste Reacties
Zoeken
Zoeken
Geavanceerd zoeken.